زیباترین شعر هستی...مادرم

تو را می ستایم...تو را می ستایم وبر دستان پر مهرت بوسه می زنم که چگونه قطره قطره خوبی هایت راچون دریایی بی انتها نثار من میکنی... 

تورا می ستایم که چگونه چتری از محبت وامنیت بر سرم باز می کنی تا مبادا باران تلخی های روزگار مرا خیس 

کند...

تو را می ستایم که با صدای شیرین وبی ابهامت برایم ترانه ی زندگی می سرایی،ترانه ی هستی می سرایی که باشم...که بدانم هستم

تورا می ستایم...تو را می ستایم که همواره آغوش گرمت پذیرای جسم خسته ام است

تو را می ستایم که همواره تپش عاشقانه ی قلبت نوازشگر آشنای روح پر درد من است

تو را باور دارم، تو را دوست می دارم...تو را با صداقت دوست می دارم...

هنوز هم وقتی تنهایی و سکوت بر سرم سایه می افکند ،دستان توست که بر شانه ام می نشیند 

هنوز هم نفس های آرام و خسته ی توست که به من انگیزه ی بودن می دهد

هنوز هم تشنه ی صمیمیت نگاه پاک تو هستم،پس بگذار از نگاه روشنت سیراب شوم...بگذار تا همیشه داشتن تو را فریاد بزنم...داشتن تو را

خستگی هایت را به جان می خرم وبرایت فرشی از قدردانی می گسترانم تا گام هایت را ارج نهم...اگر لحظه لحظه ی بودنم را هم فدایت کنم در برابر تو که تمام ارزشهایت را به پای من ارزنده ساخته ای، چون قطره ای ناچیز هستم در برابر اقیانوس ... پس برایت حصاری از وجودم می سازم تا نگهبان خوبی هایت باشم...

تا بدانی زندگی من فقط در کنار توست که معنا می یابد...معنا می یابد 

مادرم،تمام هستیم نثار تو باد...