ايليای من

 پسرکم چهار ماهه که شدی خانم دکترت گفت میتونیم بهت فرنی و حریره ی بادام بدیم  نمیدونم چرا ولی من با شنیدن این حرف کلی ذوق کردم  خیلی خوشحال بودم که ایلیای من میتونه غذا بخوره با بابا مهدی رفتیم مواد لازمو خریدیم و برگشتیم خونه و من زود برات فرنی درست کردم  حس خیلی خوبی داشتم و تو همه رو خوردی       از ماه ششم دکتر گفت بهت سوپ و میوه هم بدیم        ولی شما چون شیطون تر شدی دیگه مثل اوایل خوب غذا نمیخوری دقیقا آخرین روز پنج ماهگیت بود که گذاشتیمت تو روروئک   معلوم بود حسابی ت...

تو باغچه ای از امیدی از شکوفه های انار لبریز خانه را به نزدیکترین بهارها گره زده ای        تو از تمام ستاره ها و پرنده ها به آسمان نزدیکتری  نزدیکترین راههای رسیدن به عشق را از پرنده ها بهتر بلدی       کودکم اگر روزی می آمد که جهان خواب تو را نمی دید، بی شک صداقت به آخر می رسیدو دوستی و مهربانی  پشت اندوه های بزرگ بزرگ سالیم گم می شد     اگر این روزها عاشقانه سپری می شوند به عشق بودن توست دنیا با تو همیشه زیباست  ...

  یک سال قبل چنین  روزی من و بابامهدی  عشق ابدی من  مژده ی اومدنت رو جشن گرفتیم     اون روز حتی نمیدونستیم  قراره جورابت آبی باشه یا صورتی     نمیدونستیم باید برات   ماشین و آدم آهنی   بخریم یا   عروسک و  گل سر     آن روز سرمست از داشتنت بودیم وامروز سرخوش از بودنت مبهوت هم نفسیت...     امروز یک سال از اون روز گذشته و تو زیبای دوست داشتنی من  من و تو .....تو ومن  ...

پسرم پاییز آمده ... ماه مهر ،ماه برگریزان؛ماه باران  ماه قربان و غدیر  و تو .... تو که در آخرین روز بهار آمدی ؛گرمای تابستان را حس کردی و اینک اولین تغییر فصل در زندگیت را تجربه کردی    ومن   من هر روز و هر روز و هر روز  تمام رویاهایم را با تو قسمت میکنم  من هر روز تو را مرور میکنم من همیشه با تو حرف ها دارم من تو را دوست دارم صد وبیست روزه شدنت مبارک  آرام جانم...     ...

ایلیا ساعت هشت و ده دقیقه صبح روز شنبه سی ویکم خرداد ماه سال هزارو سیصدونودوسه هجری شمسی بیست وسوم شعبان هزاروچهارصدوسی وپنج هجری قمری و بیست ویک جوئن دوهزاروچهارده میلادی  در بیمارستان نور نجات تبریز به دنیا آمد    موقع تولد وزنش سه کیلو و دویست گرم و قدش پنجاه سانتیمتر بود سه روزه بود که برای آزمایش تیروئید از پاشنه پای کوچولوش خون گرفتن اون روز وزنش سه کیلووصدوشصت گرم و قدش پنجاه ویک سانتیمتر بود  همه ی آزمایش هاش بدون مشکل بودن و درصد زردیش هم کم بود که با دارو حل  شد در نه روزگی برای اولین بار ناخن هاشو کوتاه کردیم آخه از بدو تو...

 از باتو بودن دل برایم عادتی ساخته که هرکز بی تو بودن را باور ندارم زیباترین آغاز را باتو تجربه کردم،پس تا زیباترین پایان باتو خواهم بود...تاابد جهان بی خنده های تو معنا نخواهد داشت  بی تو هیچ بهاری ،حتی اگر لبریز از شکوفه باشد،دیدن ندارد بی تو باران ها همه دلگیر میشوند و من عاشقانه زیر باران ؛بی چتر لبخند نی زنم بی تو آسمان با همه حجم آبی اش ؛در چشم های همیشه خیسم؛دلگیرتر از چهار دیواری کوچکی می شد که به زندانی کوچک بیش نمی ماند بی تو شمعدانی ها لب باغچه این گونه زیبا گل نمی کردند و عطر سیب دیگر معنایی نداشت... این روزها برایم حکم باران را داری ؛میان ...

پسر قشنگم شصت وشش روزه بودی که برای اولین بار بردمیت پیکنیک بیشتر به اصرار آتا چون من وبابا همش نگران بودیم که اتفاقی برات نیفته  من وبابا مهدی که کل تابستون به مسافرت و گردش بودیم امسال به خاطر تو کلش تو خونه بودیم بدون هیچ شکایتی با تو و در کنار تو... اما اون روز رفتیم ،خوش گذشت  فقط من کمی نگران تو بودم و بابا بیشتر ازمن ؛همش میخواست برگردیم عصر که شد بارون گرفت و برگشتیم خونه  تو هم اصلا اذیت نکردی فکر کنم خوشت هم اومد به قول مامانی فرشته ها مراقبت بودن     ...

کاش میدانستم چیست  آنچه از تو تا عمق وجودم جاریست... پسرکم ،دو ماه گذشت،شصت روز... بهترین شصت روز عمرم ،دو هفته است که هر روز صبح با لبخند شیرین تو بیدار میشم و اون روز باز زیباترین روز خداست     دیروز تو دو ماهه شدی  و من یک هفته ی تمام غصه خوردم  چون قرار بود واکسن بزنی از وقتی که یادم میاد هیچوقت از آمپول نترسیدم  ولی دیروز... باورت میشه من بیشتر از تو گریه کردم  وتو مثل همیشه مردانه بودی  فقط چند لحظه گریه کردی اما من... تا ظهر که پات درد میکرد کمی گریه کردی ولی عصر که شد شدی هم...

قند عسلم بعد از ماه رمضان و بیماری آتا بالاخره جشن شما؛ نورسیده ی خوشگل ما در پنجاه و پنج روزگی برگزار شد؛ اون روز با بابا مهدی بردیمت آتلیه این هم از عکس هات                   وعکس های جشن که بیشترشو خواب بودی           و درخت یادبودهای جشن هدیه ی ایلیا به مهمون هاش         امیدوارم خوشت بیاد مامانی     ...

پسرم هشت روزه بودی که ماه زیبای رمضان از راه رسید  چون مامان حالش زیاد خوب نبود نشد که برات جشن گیریم  قرار شد جشن به دنیا اومدنت بمونه بعد ازعید فطر دو روز بعد از عید تو  چهل روزه شدی قرار بود ببریمت آتلیه تا ازت عکس های خوشگل بگیریم  اما متاسفانه بابایی من (پدربزرگ تو) که خواسته بهش بگی آتا ،یک روز بعد از عید فطر به خاطر مشکل قلبی تو بیمارستان بستری شد و نشد که بریم آتلیه ولی خودم کلی ازت عکس گرفتم ببین...     چهل روزه شدنت مبارک جان شیرینم  پی نوشت: (آتا حالش خوب شد و بعد از پنج روز برگشت خونه امیدوارم همیشه شاد و سل...